Η υποχρέωση στη μνήμη: Το προοίμιο των διώξεων του Ελληνισμού το 1908 και ο ρόλος της Γερμανίας

Του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος

Η μνήμη στο μαρτύριο που πέρασε ο Ελληνισμός της Ανατολής δεν είναι απλώς υποχρέωσή μας για να μην χαθεί η ιστορία των ανθρώπων αυτών στη λήθη, αλλά είναι και ένδειξη σεβασμού προς τον εαυτό μας. Ταυτόχρονα δεν είναι απλώς αναφορά για το παρελθόν, αλλά και υπενθύμιση ότι σήμερα υπάρχουν λαοί που διώκονται το ίδιο με τον Ελληνισμό, και μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψουμε να έχουν την ίδια τύχη με τους παππούδες μας. Το χρωστάμε στην ίδια την ιστορία.

Δεν πρέπει να ζούμε σαν να μη συμβαίνει το παραμικρό. Η Τουρκία σήμερα διώκει με την ίδια Κεμαλική ιδεολογία τους Κούρδους, ακόμη και τους Τούρκους που δεν δέχονται αυτή την πρόγονη του ναζισμού ιδεολογία. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν αρνείσαι να διδαχθείς από την ιστορία σου και να αποδεχθείς την πραγματικότητα, η πραγματικότητα θα σε καταπιεί. Αυτό συνέβη και όταν πρωτοεμφανίστηκε το Νεοτουρκικό κίνημα, και παρόλο που πολλοί έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, το Ελληνικό κράτος αλλά και ο ίδιος ο Ελληνισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αρνούνταν (ή φοβόταν) να δει την πραγματικότητα.

Η Ελλάδα στο κέντρο των εξελίξεων, εκτός όμως της γεωπολιτικής σκακιέρας

του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος

Είναι τόσα πολλά τα θέματα στον πλανήτη μας που δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Το Ισλαμικό Κράτος, η Συρία και οι Κούρδοι, η κόντρα Ρωσίας-ΗΠΑ, ο κίνδυνος της Βορείου Κορέας που εμπλέκει και την Κίνα, η τρομοκρατία σε ολόκληρη τη Δύση, οι διωκόμενοι Χριστιανοί σε όλη τη Μέση Ανατολή, ο Ερντογάν που πλέον γίνεται πραγματικός Σουλτάνος, ο συνεχής κίνδυνος να διαλυθεί η Ευρώπη, το προσφυγικό. Και οι Έλληνες, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά (κυριολεκτικά γύρω τους), πιστεύουμε ακόμη ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου λόγω της οικονομικής κρίσεως, κι ότι όλοι θέλουν να μας καταστρέψουν.

Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι μεγάλα. Πολύ μεγαλύτερα από αυτό που είμαστε κι αντιπροσωπεύουμε ως πολιτική οντότητα σήμερα. Και ταυτόχρονα έχουμε την κατάρα να βρισκόμαστε με την χειρότερη πολιτική εξουσία που θα μπορούσαμε, ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται τις εξωτερικές σχέσεις, φέρονται δουλικά και δεν διαπραγματεύονται το παραμικρό.

Δημοσκόπηση και κοινωνία: Η μοναρχική ρητορική του Αλέξη Τσίπρα

Του Νίκου Παππά, Αποφοίτου Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ο ανεκδιήγητος τύπος που παίζει το ρόλο του πρωθυπουργού στο θίασο της βουλής, παραχωρώντας συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, έκανε μια δήλωση που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τη βαθιά μοναρχική λογική του πολιτικού συστήματος της χώρας, και τη μεγάλη απαξίωση που έχει καθολικά στο πρόσωπο της κοινωνίας.

Συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στις δημοσκοπήσεις που δείχνουν το κόμμα του και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, του Πάνου Καμμένου, να καταποντίζονται εκλογικά, έκανε την απίθανη δήλωση ότι «τις κυβερνήσεις δεν τις νομιμοποιούν οι δημοσκοπήσεις, αλλά η ίδια η κοινωνία». Πρόκειται περί μίας δηλώσεως για την οποία θα μπορούσε κάποιος να γράψει ολόκληρο βιβλίο, για το πόσο παραπλανητική και απολυταρχική είναι.

Τεχνολογία, ο «δούλος» της μελλοντικής δημοκρατίας

του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρήξη στις 21/1/2017

Ένα βασικό ερώτημα για την τεχνολογία και την εποχή που ζούμε, είναι το κατά πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά ή αρνητικά την ατομική, την κοινωνικo-οικονομική και την πολιτική δομή των κρατών. Η απάντηση είναι διττή, καθώς τα θετικά και τα αρνητικά αλληλοσυγκρούονται, πολλές φορές συνυπάρχοντας. Για την ατομική και την οικονομική βλέπουμε ήδη τα αποτελέσματα της. Για την κοινωνικο-πολιτική της όψη, όμως, δεν θα λέγαμε ότι έχουμε δει ακόμη και πολλά.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το πρώτο κομμάτι στο οποίο η τεχνολογία έχει οδηγήσει σε κολοσσιαίες αλλαγές είναι η οικονομία. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η δυνατότητα να μεταφερθούν τεράστια κεφάλαια σε ένα δευτερόλεπτο από μία χώρα σε μια άλλη, η δυνατότητα γενικότερα των εταιριών να εγκαθιστούν θυγατρικές εταιρίες σε όποια χώρα επιθυμούν, έχει οδηγήσει σε μια αλλαγή η οποία βρίσκεται πάνω από τις δυνάμεις των κρατών. Η οικονομία κινείται υπεράνω των κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα τα κράτη να αδυνατούν να ελέγξουν τις διεθνείς αγορές.

Η έλλειψη αυτοσεβασμού της κοινωνίας δεν επιτρέπει ελπίδες για ανάκαμψη

Του Νίκου Παππά, Αποφοίτου Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρήξη στις 10/12/2016

Η κοινωνία στην Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Δεν είναι κάτι καινούριο αυτό, η παρακμή της είχε ήδη ξεκινήσει από την εποχή της Βαυαροκρατίας, και συνεχίζεται σε όλη την διάρκεια της υπάρξεως του Ελλαδικού κρατιδίου. Όμως τα τελευταία χρόνια η παγκοσμιοποίηση έχει δηλητηριάσει βαθιά τους ανθρώπους, τις αξίες τους και την ταυτότητά τους. Αυτό χειροτέρεψε την κατάσταση και στην Ελλαδική κοινωνία.

Οι άνθρωποι χάνοντας τις συλλογικές τους ταυτότητες χάνουν και τον εαυτό τους, και μετέωροι βυθίζονται στην μοναξιά τους. Αυτή η μοναξιά κάνει τους ανθρώπους αγρίμια, με αποτέλεσμα να βλέπουμε παντού στην κοινωνία ανθρώπους άγριους, απολίτιστους, μίζερους και χαμένους στην άγνοιά τους. Σήμερα κανείς δεν επιζητεί την υστεροφημία, την δόξα και την τιμή, αλλά τα χρήματα, το βόλεμα και την ψευτο-ασφάλεια. Και την θεωρώ ψευτο-ασφάλεια διότι όσο ασφαλής και να είσαι οικονομικά, η έλλειψη ταυτότητος, νοήματος και σκοπού σε κατατρώει εσωτερικά όπου και να πας, ό,τι και να κάνεις, σαν το δηλητήριο που σιγά-σιγά σου τρώει τα σωθικά.

Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Πολιτεία ή Κοσμοπολιτεία; Δύο «αιρετικές» απόψεις...

Του Νίκου Παππά, Αποφοίτου Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρήξη στις 5/11/2016

Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Πολιτεία ή Κοσμοπολιτεία;
Δύο «αιρετικές» απόψεις για την σημερινή καθεστωτική επιστήμη...

Η Αυτοκρατορία σαν λέξη προέρχεται από τη λατινική λέξη imperium, που δηλώνει τη «στρατιωτική διοίκηση» στην Αρχαία Ρώμη. Είναι μια γεωγραφικά εκτεταμένη περιοχή η οποία περιλαμβάνει πολλές εθνότητες και ανθρώπων ενωμένων κάτω από την κυριαρχία του αυτοκράτορα (ή μιας ολιγαρχίας), ο οποίος ασκεί απόλυτο εξωτερικό και εσωτερικό έλεγχο στο κράτος του. Κύρια παραδείγματα της νεώτερης επιστήμης αυτοκρατοριών είναι η Κινεζική Αυτοκρατορία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Κινεζική και η Οθωμανική είναι αυτοκρατορίες δεσποτικού χαρακτήρος ενώ η Ρωμαϊκή είναι ημι-δεσποτικού. Στον αντίποδα είναι η Βυζαντινή, η οποία έχει την ιδιαιτερότητα ότι ήταν από την βάση της ανθρωποκεντρική. Ακριβώς αυτή της η ιδιαιτερότητα οδήγησε πολλούς ιστορικούς να διαχωρίσουν την Βυζαντινή αυτοκρατορία από όλες τις άλλες.

Η αυτοκαταστροφική φύση του πολυπολιτισμού

Του Νίκου Παππά, Αποφοίτου Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρήξη στις 8/10/2016

Η χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πειραματόζωο στο πείραμα της πολυπολιτισμικότητος. Το φαινόμενο αυτό βλέπουμε να αναπτύσεται σε όλη την Ευρώπη και σε ορισμένες περιοχές μεθοδικά αρκετές δεκαετίες (π.χ. Λονδίνο). Τα αποτελέσματά του είναι εμφανή με τις τοπικές κοινωνίες, αντί να γίνονται πιο ανοιχτές, να κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους και να στρέφονται σε συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις. Όχι, οι κοινωνίες δεν έχουν γίνει ξενοφοβικές ή κι αν έχουν γίνει δεν ευθύνονται οι ίδιες. Αλλά ούτε και φταίνε οι ίδιες για τον φόβο που, η παγκοσμιοποιημένη διεθνής των αγορών με τις κυβερνήσεις, τις έχουν γεμίσει. Η ευθύνη είναι κυρίως στην φύση του πολυπολιτισμού η οποία είναι αυτοκαταστροφική.