Τα εγκλήματα Βουλγάρων, Τσάμηδων και Ρουμάνων στην Ελλάδα κατά τη Γερμανική κατοχή (1941-1944)

Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1914 που, αν και σχεδιάστηκε, δεν πραγματοποιήθηκε

Οι συντεχνίες στον Ελληνικό κόσμο - Οι συντεχνίες και η Οθωμανοκρατία (έκτο μέρος)

του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος

Πριν διαβάσετε το στ' μέρος της σειράς,
διαβάστε το α' μέρος ΕΔΩ, το β' μέρος ΕΔΩ, το γ' μέρος ΕΔΩ, το δ' μέρος ΕΔΩ και το ε' μέρος ΕΔΩ

Οι συντεχνίες ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοινοτική οργάνωση των βυζαντινών πόλεων. Η διατήρηση του κοινοτισμού στην περίοδο της Οθωμανοκρατίας, θα συνοδευτεί και με τη διατήρηση της οργάνωσης των επαγγελματικών ενώσεων. Οι Οθωμανοί κατακτητές όχι μόνο επέτρεψαν στις συντεχνίες την συνέχεια της λειτουργίας τους, αλλά τις προστάτεψαν. Σε πολλές περιπτώσεις τα ειρηνοδικεία εδίωκαν Εβραίους ή άλλους εμπόρους οι οποίοι προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν τα μονοπώλια των Ελλήνων.

Οι διωγμοί κατά των Ελλήνων στη Μικρά Ασία - Το προοίμιο της καταστροφής

Η κοινωνικο-πολιτική οργάνωση της ολιγαρχικής Αρχαίας Σπάρτης - Πολιτική & Ελληνικός κόσμος (Επ. 5)

Οι συντεχνίες στον Ελληνικό κόσμο - Ελευθερία εναντίον πλούτου & ο ρόλος του κράτους (πέμπτο μέρος)

του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος

Πριν διαβάσετε το ε' μέρος της σειράς,
διαβάστε το α' μέρος ΕΔΩ, το β' μέρος ΕΔΩ, το γ' μέρος ΕΔΩ και το δ' μέρος ΕΔΩ

Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται η νεωτερικότητα είναι ότι στο Βυζάντιο (και γενικότερα στις εξελιγμένες, ανθρωποκεντρικά, κοινωνίες όπως η Αρχαία Αθήνα), στόχος της μεσαίας τάξης ήταν η εξασφάλιση της κοινωνικο-οικονομικής ελευθερίας και όχι η ευημερία της μέσω του πλουτισμού. Για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους οι συντεχνίες, έπρεπε να οριστεί ένα όριο στα κέρδη, το οποίο θα εξασφάλιζε ότι κάποιο μέλος τους δε θα γινόταν αρκετά «ισχυρό» ώστε να επιβληθεί στη συντεχνία.

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης βλέπουμε ότι οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων «καταπίνουν» μέρα με την ημέρα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα οι μικρομεσαίοι να χάνουν τη (μερική) αυτονομία που τους παρείχε το μαγαζί που κατείχαν. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της (δήθεν) φιλελεύθερης οικονομίας, κι όχι η εξασφάλιση της αυτονομίας του πολίτη.

Οι συντεχνίες στον Ελληνικό κόσμο - "Απάντηση" στις διαστρεβλώσεις της νεωτερικότητος (τέταρτο μέρος)

του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος

Πριν διαβάσετε το δ' μέρος της σειράς,
διαβάστε το α' μέρος ΕΔΩ, το β' μέρος ΕΔΩ και το γ' μέρος ΕΔΩ

Οι επαγγελματικές ενώσεις καθόριζαν ξεχωριστά η κάθε μία τους όρους εργασίας, τα όρια των μισθών των μελών της, τις τιμές πώλησης και τα νόμιμα κέρδη επί των εμπορευμάτων(1). Αυτό το φαινομενικά πολύ θετικό μέτρο, δημιούργησε κάποιες πολύ αρνητικές κριτικές από ορισμένους ιστορικο-βυζαντινολόγους. Ο σοβιετικός μαρξιστής ιστορικός Λεφτσένκο λόγω του αυστηρού κρατικού ελέγχου στις βιοτεχνίες, υποστήριξε ότι τα αυστηρά μέτρα για την εξασφάλιση του σωστού ανταγωνισμού, της νομιμότητας των κερδών και οι σκληρές ποινές που είχαν οριστεί, ήταν όλα αποτέλεσμα της μεγάλης εξουσίας του επάρχου, ο οποίος εξασφάλιζε τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης των αρχόντων και των κρατικών αξιωματούχων. Έτσι, θα χαρακτηρίσει τους κανόνες του εμπορίου και της βιοτεχνίας «έκφραση ενός διοικητικού συγκεντρωτισμού και μιας συγκεντρωτικής εκμετάλλευσης που και τις δυο τις υπαγόρευαν οικονομικά συμφέροντα της κυρίαρχης τάξεως»(2).

Ο Γάλλος ιστορικός Βαλτέρ Ζεράρ από την πλευρά του υποστήριξε, συμφωνώντας έμμεσα με τον Μ. Λεφτσένκο  ότι ο αυστηρός τρόπος λειτουργίας των συντεχνιών και τα όρια κερδών των εμπόρων εμπόδιζαν την ανάπτυξη μεγάλων βιομηχανιών, επιτρέποντας στους ευγενείς και στους κληρικούς να παραμένουν οι μόνοι πλούσιοι. «Οι παραγωγοί και οι επιχειρηματίες … όφειλαν να περιοριστούν σε ένα μέτριο κέρδος» θα καταλήξει(3). Ακόμη κι ο Αλεξάντερ Βασίλιεφ θα μιλήσει για σκληρό κι αυταρχικό κρατικό έλεγχο(4).